نويسنده: دكتر محمدجعفر چمنكارمجله پژوهش هاي تاريخي ايران و اسلام ، سال سوم، شماره 5خليج فارس از سپيده دم تاريخ، از پيدايش تمدن هاي درخشان بين النهرين و امپراطوري هاي آريايي مادها، هخامنشي، پارت و ساساني، از ديدگاه اقتصادي اهميتي فراوان داشته است. آثار باستاني مكشوف در تمدن هاي ما قبل تاريخ ايران نيز نشان مي دهد كه خليج فارس و درياي عمان در روابط تجاري و تبادلات بازرگاني بين شهر ها و زيست گاههاي كهن ايران با جنوب شرق آسيا، اروپا و آفريقا نقش داشته است. بسياري از نواحي فرهنگي و تمدني ايران پيش از حكومت آريايي ها در سيلك كاشان، گيان نهاوند، حصار دامغان، شهر سوخته زابل، تل ابليس، تپه يحيي، شهداد كرمان، شهر قديم جيرفت و عيلام به نوعي در ارتباط با اين حوزه دريايي بوده اند و بــا توجه بــه بعد مسافت اين مناطق نسبت بـه كرانه هــاي خليج فارس و درياي عمان اهميت خود را بيشتر نشان مي دهند. خليج فارس، حلقه ارتباطي ميان تمدن هاي مركزي داخلي با جزاير و بنادر جنوب ايرانشهر، عراق، بين النهرين، هند، چين، شرق و جنوب شرقي آسيا، مصر و آفريقاي شرقي بوده است. تسلط بر اين حوزه آبي استراتژيك ضامن كسب ثروت و قدرت بيشتر براي همه حكومت ها و ملت ها در ادوار تاريخ بوده است.