حسرتی که بر دلم ماند

محمودجعفری کوهبنانی

من در سال تحصیلی 85-84 به عنوان دبیر در دو مدرسه راهنمایی17 شهریور و شبانه روزی شهید صدوقی شهداد مشغول تدریس بودم و شاید یکی از دلایلیکه موافقت نمودم که یک سال به صورت موقت به این بخش باستانی منتقل شوم وجود آثارباستانی و جاذبه های گردشگری فراوان در شهداد و علاقه وافر من به میراث فرهنگیبود، اما متاسفانه یک سالی که در شهداد بودم موفق به دیدن کلوتها نشدم.

می دانم کهکلوتها زیباترین عارضه طبیعی کلوخی دنیا و زیباترین و جذاب ترین پدیده کویر بهشمار می روند و در هیچ یک از بیابان های دنیا نظیر ندارند و از دور به شهری بزرگمی مانند که ماهها و سال ها، دهها بنا و کارگر نسبت به ساخت آن اقدام کرده اند....

البته شاید من در آن سال می توانستم با خواهش از همکارانبرای بردن من به کلوتها یا گرفتن آژانس، از کلوتها که شنیده ام تماشای آنها به یکرویا بیشتر شباهت دارد دیدن نمایم. اما به هر حال هر چه بود گذشت و امروزه هر وقتکلوتهای شهداد را تلویزیون نشان می دهد داغ دلم تازه می شود و ندیدن کلوتهای شهدادحسرتی است که بر دلم مانده است!

محمود جعفری کوهبنانی دبیر سابق آموزش و پرورش شهداد