قصه ی شهر من

یکی بود یکی نبود، زیر گنبد کبود/ یه شهر کوچک، اما با صفایی بود

مردمونش همگی، عاشق هر کار و تلاش / برای خونشون و زندگیشون، می کردن امرار معاش

خونه باغ ها، کوچه باغ ها، همشون یادش بخیر!/ صفا و محبت و عشق و صفا یادش بخیر!

خدایی!!عجب باغ و عجب درختایی بودن! /پرتقالی که همه ایران طرفدارش بودن

همه جا سایه بود و سرسبزی و شور و نشاط/صدای بلبل و گنجشک و کبوتر تو حیاط

شُر شُرِ آبِ تُرُنگ، از تو باغا می رفت به گوش / دیدن قشنگیاش می بُرد زسر هم عقل و هوش

هوای گرم تابستون و هیاهوی تو باغ/بچه هایی که همه مشغول آب بازی بودن، روزهای داغ

پاییز و زمستونش، بارون بود و بارندگی/ مثل الان که نبود، ابرا کنن شرمندگی

از بهارش که نگو!باور کنین بهاری بود! /عطر نارنجِ خوشش، توی هوا، صفایی بود!

هر کسی از هر کجا به عشق این آب و هوا/ عازم سفر می شُد به شهرمون بی ادعا

هرچی من بگم، کمه! نمیشه گفت از اون روزا/ همگی غصه شدن، نشسته اند کنج دلا

تو زمستون، تو بهار، بارون می اومد بی حساب/برامون قصه شدن، بسته شدن، مثل کتاب

ابرای تو آسمون غریب و بیگانه شدن/دست به دست هم ندادن، باغا ویرانه شدن

خلاصه اون همه زیبایی همش رخت بَست و رفت / شادی و سرسبزی و شورو نشاطم، همه رفت

شهری که یه روزی اسم و رسمی داشت/ حالا یاد و نامش تو دلا خاطره داشت

دیگه هرگز صدای شُر شُر ناودون نیومد/ صدای تُرُنگِ آب و بوی بارون نیومد

همه ی مردم شهر رخت سفر بسته بودن/شهر خالی شده بود، چون خیلیا رفته بودن

جوونا، بی کار و بی پول، همه راهی سفر/ رفتن و خود رو زدن به آب و آتیش و خطر

همه ی شهرایی که، شهرما بین اونا یه سری داشت/همشون آباد شدن، جز اینی که قصه ای داشت

گروه کمی فقط تو شهر من، مونده بودن/ بچه ها هم همگی افسرده و غمگین و دلخسته بودن

هیچ وسیله ای واسه شادی و بازیشون نبود/همگی گریه می کردن، انگاری هیچ کسی یادشون نبود

باغای خشکیده ای که نه در و دیوار دارن/خیابونایی که نه با ماشین، نه آدما، کاری دارن

هر کسی سوال کنه! واسه آبادی این شهر غریب/ آقایون می گن که ما پول نداریم، اما میشه به عنقریب

ای خدا!!! میشه یه روزی شهرمون آباد بشه!/ قصه ی زیباییاش دوباره باز تکرار بشه!

شنیدین یک گروه منتخب از بین ماها پیدا شده/ همه بستن کمر همتشونو!انگاری یه راهی که پیدا شده

دست به دست هم می دَن تا شهرمون آباد بشه /همه ی قشنگیاش برگرده و کاری بشه

حالا نوبت من و توست، با اونا که ما بشیم /دل به هم بسپاریم و بهر وطن فدا بشیم

خدایا! به حق اون عزیزی که سرور ماست / قِسمَت و روزی ما کن، شهری که در خور ماست

شاعر: مریم دروگر

آموزگار منطقه ی شهداد