آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد!

آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد!

بشنو این نکته که خود را زغم آزاده کنی خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

آخرالامر گِل کوزه گران خواهی شد حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی

گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است عیش با آدمیی چند پریزاده کنی

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی

خاطرت کی رقم فیض پذیرد، هیهات! مگر از نقش پراکنده ورق ساده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

ای صبا بندگی خواجه جلالدین کن

که جهان پر سمن و سوسن آزاده کنی