تا که قبول افتد و که در نظر آید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

منظر دل، نیست جای صحبت اضداد دیو چو بیرون رود فرشته درآید!

صحبت حکام، ظلمت شب یلداست نور ز خورشید خواه، بو که برآید!

بر در ارباب بی مروت دنیا چند نشینی که خواجه کی به در آید؟

ترک گدایی مکن که گنج بیابی از نظر رهروی که در گذر آید!

صالح و طالح، متاع خویش نمودند! تا که قبول افتد و که در نظر آید!

بلبل عاشق، تو عمر خواه که آخر باغ شود سبز و شاخ گل به برآید!

غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست! هر که به میخانه رفت، بی خبر آید!