بگذار روحت هلال شوال رابوسه زند

عباس تقی زاده

به پایان ماه مبارک رمضان وعیدسعیدفطرنزدیک شده ایم.حال وهوایی عرفانی وزلال بردل ها حاکم شده است .بسیاری دراینروزهادرمساجدباخدای خود خلوت کرده وراز ونیازمی کنند تابهره ای بیشتروتوشه ای افزونتر ازاین میهمانی الهی برگیرند. .اما بایداعتراف کرد کهشهرهایمان چون گذشته روزه دارنیستند ،درشهرهای کوچک نیز بسیاری ازرسوممخصوص این ماه عزیز کنارگذاشته شده ویا کمرنگ شده است .

نزدیک غروب که می شودپخش ادعیه ازرادیو وتلویزیونوبه تبع آن ازبلندگوهای مساجد خبراز اذان مغرب وافطارمی دهد.پس ازاقامه ینماز ماییم وسفره های افطاری که جلوی تلویزیون ها پهن می شود،چندسالی میشود که با تلویزیون وسریال هایش افطارمی کنیم .آنقدرمجذوب این رسانه شدهایم که گاه تادوسه ساعت پس ازافطاارراباآن سپری می کنیم .هرچندبهره بردنازبرنامه های تلویزیون وبرنامه های مذهبی آن ،یک کارخوب وآگاهی بخش بهشمارمی روداما افراط دراین باره ،فضای خاص افطارها وشب های رمضانمان راتغییر داده است.

به روزهای سپری شده ازماه مبارک رمضان بیندیشیم ،چهقدرپس ازافطاربه دلهایمان رجوع کرده ایم؟چه قدربا اعضای خانواده وافرادیکه با آنها هستیم ازبرکات روزه ورمضان گفته ایم؟راستی چشم وگوشی که درایندقایق دراختیار تلویزیون است ،می تواندفرصتی برای اندیشیدن وتعمق (دراینلحظات )داشته باشد؟البته منظور ،خاموش کردن تلویزیون نیست ،اما استفادهمناسب وبجا ازآن است .حتما وسایل ارتباط جمعی دراین شب اها می خواهند مارابه خدانزدیک تر کنند،اما چه می شود اگربرای یک افطار هم که شده از آنهادل بکنیم .

روی یکی ازستون های مسجدبلال درنزدیک بوستان مطهریکرمان نوشته شده بود:"درهنگام ارتباط با خدا،وسایل ارتباطی خودبا مخلوق راخاموش کنید." جمله زیبا وپرمعنایی است .

یک افطارمسافرشویم .اززیرسقف ها وداخل ساختمان هاوهیاهوی شهرها رها شویم وراهی طبیعت گردیم .همه جای طبیعت برای یکافطارعارفانه وگذراندن یک شب معنوی مناسب است اما کویر جای دیگری است.برنامه سفرکوتاهمان رابه گونه ای تنظیم کنیم که ساعتی به غروب ماندهدرکویر باشیم .غروب خورشید درجایی که هیچ مانعی ،حصاری ،دیواری ،صداییورسانه ای برای ندیدن این آیت بزرگ الهی وجودندارد چنان مجذوبت می کندکهخداراخوب تر درکویر حس می کنی .

خورشید غروب می کند .این مغرب را خودت اذان بگو ،دلوجانت خوب می شنوندوهیچ مانع واختلالی درراه رساندن پیام الهی درگوش جانودل وجود ندارد .فاصله ای بین فرستنده پیام حق وگیرنده آن نیست .تماموجودت پذیرای معنویت می شود.

چه حالی دارد اقامه ی عشق درزیرنورستارگانی کهبیشتر ودرخشنده تر ازهمیشه به تو چشمک می زنند. باورکن دراین لحظات آسماندلت ازهمه آسمان ها نورانی تر است .

افطاراست ،روحت را درکویر رهاکن تا درساده ترین ،بیحصارترین ،پهناورترین وآزادترین سرزمین ها اوج گیرد وباجرعه ای که ازبصیرت وعرفان می نوشدوبا بوسه ای که برماه می زند ،افطارکند.

سقفی نیست .به آسمان چشم بینداز،زیباترینوماندگارترین تصاویر درسکوت شبانه ی کویربا توسخن می گویند.غوغایی ازدرونت برمی خیزد. ودراین آرامستان ،ناآرامت می کند.غوغایی نه ازجنسغوغاهای روزمرگی ها، گوش کن ،این صدای تولددوباره توست.

ساعتی ازشب می گذرد،می خواهی برگردی ،اما کویررهایتنمی کند .بمان تاسحرراهی نیست .صبح صادق رادرکویرتجربه کن وبانوروضوبساز.به ظاهر آبی نیست اماسیراب تراز همیشه خواهی شد.

صبح که باران نور،کویر راروشن می کند به دوروبرتنگاه می کنی ومی گویی ،اینجا آنجایی نیست که آمده ای .راست می گویی ،ساعتهاراه رفته ای ،حتی دویده ای ،بی آنکه حس کنی وخسته شوی .احساس می کنی بهخودت نزدیک تر شده ای به خود واقعی ات که عطر خدا می دهد .روزه ات قبولوعیدت مبارک .